De regen tikte zacht tegen het raam van het kleine café in Utrecht.

Eva zat alleen aan een tafeltje, haar cappuccino onaangeroerd. Haar telefoon lag voor haar, het scherm donker. Toch bleef ze ernaar staren, alsof ze met pure wilskracht een bericht kon laten verschijnen. Twee dagen geleden had ze een bericht gekregen van haar beste vriendin, Noor: "Kom alsjeblieft. Ik ben in gevaar." Geen uitleg. Geen locatie. Alleen dat.

Eva had Noor sindsdien niet meer kunnen bereiken. Haar telefoon ging direct naar voicemail, haar appartement was verlaten, en bij de politie werd haar melding weggelachen als een "misverstand". Noor stond bekend als impulsief; volgens hen zou ze gewoon een tijdje ondergedoken zijn. Maar Eva wist beter. Noor verdween niet zomaar.

De deur van het café ging open en een man stapte binnen. Hij had een regenjas aan en droeg een koffer. Zijn ogen gleden door de ruimte en bleven kort op Eva rusten, voordat hij naar de balie liep. Eva voelde haar hartslag versnellen. Hij had iets bekends, al kon ze niet direct plaatsen wat.

Loading full article...

2 comments
Spannend verhaal. Komt er nig een vervolg?
Een bijzonder bericht, Julia. Zeer goed grijpend geschreven! Wordt vervolgd? 😀